Zatrucie metaldehydem i metiokarbem - środkami mięczakobójczymi

Wiosna, czas koszenia trawników, nawożenia, pozbywania się chwastów i szkodników.
Pamiętajmy, że nawozy, środki owadobójcze, chwastobójcze, mięczakobójcze itp. to silne trucizny dla naszych dzieci i zwierząt.

ZATRUCIE ŚRODKAMI MIĘCZAKOBÓJCZYMI
Objawy:
METIOKARB
drżenie mięśni całego ciała, ślinotok, zwężenie źrenic, biegunka, wymioty, mimowolne oddawanie kału i moczu
nie ma zagrożenia życia, zwykle objawy ustępują po 24-48 godzinach.
METALDEHYD
opisthotonus (wygięcie szyi w kierunku grzbietu), drżenie mięśni całego ciała, ślinotok, tachykardia, wysokie tętno, zaburzenia oddechowe, poszerzenie źrenic, biegunka, wymioty, mimowolne oddawanie kału i moczu,
zagrożenie życia na skutek niewydolności oddechowej;

Mechanizm działania:
hamowanie działania acetylocholinoesterazy (enzymu rozkładającego acetylocholinę - przekaźnik odpowiadający za skurcze mięśni)

Lecznie:
przeciwwstrząsowe
sedacja
nawodnienie
leki przyspieszające filtrację nerkową
atropina (znosi ślinotok, powoduje rozszerzenie źrenic ale nie znosi drżenia mięśni szkieletowych);

Zaburzenie autoimmunologiczne-pęcherzyca liściasta

Pęcherzyca liściasta (pemphigus foliaceus) to jedna z chorób autoimmunologicznych.

Czyli, taka choroba, w której układ immunologiczny, w normalnych warunkach chroniący organizm przed obcymi komórkami, nie rozpoznaje własnych, myli je z obcymi.
W przypadku pęcherzycy liściastej układ obronny wytwarza autoprzeciwciała przeciwko prawidłowym elementom naskórka. Uszkodzone zostają składniki odpowiedzialne za przyleganie do siebie komórek naskórka (keratynocytów). Dochodzi do procesu nazywanego akantolizą a oznaczającego oddzielanie się od siebie komórek naskórka.
Stąd w obrazie mikroskopowym potwierdzeniem będą akantocyty (komórki obłe) w przeciwieństwie do keratynocytów (komórek kolczystych).

Przed postawieniem diagnozy dotyczącej psa ze zdjęcia, należało wykluczyć kilka bardziej pospolitych chorób.
Z wywiadu dowiedziałam się, że pies wcześniej był nieskutecznie leczony kilkoma antybiotykami z różnych grup. Leczenie nie przyniosło żadnych skutków. Co ciekawe przedstawiony wynik badań bakteriologicznych był ujemny dla wszystkich bakterii. Nie wiadomo więc dlaczego zdecydowano się na antybiotykoterapię. Być może powodem było podobieństwo do zapalenia ropnego skóry i niedowierzanie badaniu bakteriologicznemu.

Pobranie zeskrobiny pozwoliło wykluczyć nużycę.
Barwienie preparatu odciskowego zmodyfikowanym barwnikiem Wright'a potwierdziło znikomą ilość bakterii a wykazało liczne neutrofile i akantocyty. Akantocyty są to zaokrąglone keratynocyty, charakterystyczne dla pęcherzycy (strzałki).

Skutki uboczne środków antykoncepcyjnych u kotek

Stosowanie środków zapobiegających rui u kotek obarczone jest możliwymi skutkami ubocznymi.

Jednym z nich jest rozrost włóknisto-nabłonkowy, który sporadycznie może pojawiać się u kotek po zastosowaniu w niewłaściwym momencie cyklu.

Przypadek kliniczny: u 2 letniej kotki po kilku zastrzykach z octanem medroksyprogesteronu (Depo-Promone) i kilku z proligestonu (Delvosteron) pojawiły się 2 guzki w okolicy sutków (jeden w okolicy pachowej, drugi w okolicy fałdu kolanowego na przeciwległych listwach mlecznych) i w ciągu tygodnia powiększyły się do wielkości śliwek.

Guzki należy różnicować z gruczolakorakiem gruczołów mlekowych, często występującym nowotworowym kotek niesterylizowanych. Gruczolakorak posiada receptory dla estrogenów wydzielanych przez jajniki. Jedynym słusznym postępowaniem w tym przypadku jest usunięcie chirurgiczne guzów oraz zabieg sterylizacji, który zapobiegnie tworzeniu się nowych guzów.

W przypadku rozrostu włóknisto-nabłonkowego istnieje kilka sposobów postępowania. U kotek, u których stosowano środki antykoncepcyjne, należy te preparaty odstawić. Jeśli jest to możliwe kotkę należy poddać zabiegowi sterylizacji, w przeciwnym wypadku stosuje się terapię aglepristonem.

Na zdjęciach młoda (2 letnia) kotka, u której po kilkukrotnym stosowaniu środków zapobiegających rujce, wystąpił rozrost włóknisto-nabłonkowy. Kotka została wysterylizowana a zmiany rozrostowe pozostawione. Zmiany wchłoną się maksymalnie w ciągu 5 miesięcy czyli w okresie kiedy ostatnio zastosowany preparat zostanie zmetabolizowany.

szczenięta w nowych domach

7 tygodni to optymalny wiek szczeniaka do przejścia do nowego domu.
Mija wtedy tydzień od pierwszego szczepienia.
Maluch wybawił się już z rodzeństwem i nauczył, że nie można gryźć zbyt mocno a gdy boli trzeba piszczeć i przewracać się na plecy.
Gdy szczenięta wychowywane są przez sukę przez 7 tygodni pobierają od niej bezcenne nauki.
Nie jest dobrze czekać dłużej ponieważ 8-9 tydzień to okres, w którym szczenięta są bardziej bojaźliwe i gorzej zniosą takie zmiany.
Do tej pory moje szczenięta poznały kilkanaście osób, chodziły i spały na różnych podłożach, poznały różne hałasy, światła, całą masę przedmiotów. Miały też surowego wuja - 16letniego sznaucera miniaturowego czyli mojego cudownego psa.
To wszystko bardzo ważne jeśli pies ma być przyjaźnie nastawiony do świata, odważny ale też ufny i spokojny.
W młodym wieku ich chęć do zabawy i poznawania świata można wykorzystać na krótkie lekcje (dosłownie 5 minutowe nauki siad, leżeć, łapka), które są frajdą dla nagradzanego malucha. Jest to też czas kiedy uczymy pieska cierpliwości podczas wszelakich zabiegów: czyszczenia uszu, obcinania pazurów, wycierania łap, szczotkowania zębów.
Idealna jest sytuacja kiedy przyszli właściciele odwiedzają maluchy kilkakrotnie przed adopcją.
Szczeniak znając te osoby zupełnie inaczej znosi rozstanie z rodzeństwem i domem, który do tej pory znał niż gdy przyjeżdża po niego ktoś zupełnie obcy. Przećwiczyliśmy to i naprawdę działa.
Dziękuję wszystkim rodzinom, które zapewniły domy moim szczeniakom. Życzę powodzenia w wychowaniu i przyjaźni na lata.
Dzisiaj zamieszczam zdjęcia zrobione przez nowych właścicieli w nowych domach.
 











 

wskazania dla nowych właścicieli

Żywienie - Wszelkie zmiany pożywienia powinny być stopniowe. Do trzech miesięcy sucha karma przeznaczona dla szczeniąt w odpowiednim wieku, powinna być namaczana w wodzie. Pies cały czas musi mieć dostęp do świeżej wody. Miseczki powinny być stawiane w miejscach gdzie rozlana woda i rozrzucony pokarm można łatwo zmyć. Można je położyć kawałku zmywalnej maty lub na gazetach, które po posiłku można wyrzucić. Szczenięta w wieku 7 tygodni jedzą 4 posiłki dziennie co 5 godzin, np. o 9, 14, 19, 24. Pory można stopniowo zmienić według potrzeb. Odstępy między posiłkami powinny mieć 4-5 godzin a ilość określona jest na opakowaniu karmy. Poza suchą karmą szczeniętom można podawać biały półtłusty ser, rozdrobnione jajko na twardo. Jeśli zamierzamy gotować psu, polecam gotowanego kurczaka z ryżem i marchewką. Gotowaną marchewkę można również dodawać do suchej karmy. Zamiennikiem ryżu może być makaron. Po ukończeniu 16 tygodni przez psa, można odejść od namaczania karmy i zredukować ilość posiłków do 3. Można zacząć od podawania suchego tylko rano. Nie należy podawać psu kaszy, cebuli, cukru, soli, czekolady, brzoskwiń, awokado, rodzynek. Pamiętajmy, że jeśli nie chcemy żeby pies prosił o jedzenie przy stole to nie możemy ani raz podać mu niczego w czasie naszego posiłku. Dodatkowo zawsze należy pamiętać żeby poprosić naszych gości aby stosowali się do tej zasady. To samo dotyczy trującej czekolady i ciastek, które wpływają niekorzystnie na organizm psa. Jeśli pies nie pozna smaku słodyczy, nigdy nie będzie mu go brakowało.

Nauka czystości - zaraz po przybyciu do nowego domu należy pozwolić szczeniakowi załatwić się. Można położyć go na gazecie lub w wydzielonym miejscu ogródku (lub tam gdzie oczekujemy że będzie się wypróżniał przez najbliższe tygodnie). Za wszelkie nieudane próby szczenię nie może być karane. Jedynie sukcesy powinny być nagradzane. Gdy pies przyjmuje pozycję do oddania moczu lub kału w niewłaściwym miejscu, szybko przenosimy go w odpowiednie miejsce. Pies cały czas musi mieć do niego dostęp.

Zagrożenia - przygotowanie miejsca dla nowego psa powinno mieć co najmniej 2 etapy. Przygotowanie przed przywiezieniem psa i modyfikacje po obserwacji zachowania pupila. W pierwszy etapie może pomóc nam przejście na czworakach po pomieszczeniach i zauważenie co może zaciekawić naszego szczeniaka. Wbrew pozorom z dołu wszystko wygląda inaczej. To co niewątpliwie się spodoba to kable elektryczne, kontakty, kwiatki, butelki (np. detergenty), donice z ziemią, buty i wszelkie przedmioty pozostawione na ziemi. Ważne żeby zabezpieczyć miejsca, z których szczeniak może spaść (schody, antresole, mniejsze spadki etc.). Trujące rośliny pokojowe należy umieścić w miejscach niedostępnych dla pyszczka szczeniaka. Trujące rośliny pokojowe: aloes, anturium, monstera, diffenbachia, kroton, poisencja (gwiazda betlejemska), sanseveria (miecze)... Trujące rośliny ogrodowe: różanecznik, hortensja, hiacynt, zimowit... Trujące rośliny dzikie: kasztanowiec, jemioła, lilie... Zdjęcia roślin dostępne na stronie: http://www.vetopedia.pl/article25-1-Trujace_rosliny.html Gdy przyniesiemy do domu szczeniaka należy go obserwować a sam pokaże nam czego w naszym przygotowaniu nie uwzględniliśmy.

Pierwsze noce z reguły są trudne. Szczeniak może być niespokojny. Istnieją dwa podejścia do tego problemu. Ignorowanie płaczu dopóki malec się nie przyzwyczai. Nie należy karać za płacz - to tylko pogłębi jego rozpacz. Chwalimy szczeniaka po spokojnej nocy. Drugim wyjściem jest umieszczenie kojca w naszej sypialni na kilka tygodni. To może utrudnić późniejsze przyzwyczajanie psa do trzymania się z dala od sypialni i łóżek.

Miejsce do spania - własne legowisko będzie dla naszego szczeniaka bardzo ważne. Ponieważ w czasie gdy przychodzi do nowego domu jest w okresie poznawania wszystkiego pyszczkiem i gryzienia, pierwsze legowisko musi uwzględniać możliwość zniszczenia. Może być to zwykłe kartonowe pudełko z wyciętą przednią ścianką i kocyk. Po zakończeniu ząbkowania, gdy szczeniak mniej gryzie, można pomyśleć o porządniejszym legowisku. Podobnie jak z jedzeniem przy stole - na samym początku musimy zdecydować czy chcemy aby nasz pies wskakiwał na kanapy i sypiał w naszym łóżku. Jeśli nie, musimy być bardzo stanowczy, tylko wtedy odniesiemy sukces.

Wychowanie - labradory są wrażliwe na karanie – wystarczy ostrzejsze słowo przy niepożądanym zachowaniu. Prosta rzeczywistość - gdy nasz głos wyraża niezadowolenie - wystarczy jako kara, ponieważ labradory niczego bardziej nie pragną, niż przypodobać się swojemu panu. O wiele lepsze wyniki wychowawcze osiąga się poprzez chwalenie i miłość, niż przez twarde traktowanie. Jego łatwość w wychowaniu i układaniu, nie oznacza, że on się sam wychowa i wszystkiego nauczy. Pamiętajmy, że labrador wyrośnie nam na dużego, silnego psa z temperamentem i z tym trzeba się liczyć od samego początku. Szkolmy psa tylko metodami pozytywnymi. „Można mu wpoić wszystko, czego pies w ogóle może się nauczyć. Pojmuje szkolenie tak łatwo, jak żadna inna rasa, prześcigając się po prostu w gorliwości.” - Richard A. Wolters Pies nie niszczy niczego złośliwie. Całą odpowiedzialność za zniszczenia lub szkody ponosi sam właściciel, który nieodpowiednio przygotował miejsce, w którym pies został sam lub który poświęca mu zbyt mało czasu.

Kosmetyka - obcinanie pazurów, higiena uszu, oczu, wycieranie łap po spacerach, kąpiele i inne. Jeśli chcemy w przyszłości aby nasz pies cierpliwie znosił kosmetykę, naukę trzeba zacząć na samym początku. Może ona polegać na systematycznym braniu szczeniaka na ręce i bardzo spokojnym oglądaniu uszu, zębów, łapek, przetarciu oczu. Przyzwyczajenie psa do kosmetyki jest ważnym elementem wychowania psa.
Zanim pies zacznie wychodzić na spacery ścieranie pazurów jest ograniczone i co kilka tygodni można obciąć paznokcie ale jedynie o 2-3 milimetry. Jeśli pies ma czarne paznokcie - trudno dojrzeć naczynie (zdjęcie) -uważajmy żeby nie obcinać więcej ponieważ istnieje niebezpieczeństwo przecięcia naczynia paznokcia co wywoła krwawienie i ból oraz uraz do tego typu zabiegów.
Jeśli nasz pies ma jasne pazury - mamy znacznie ułatwione zadanie. Zdarza się, że część pazurów jest czarna a część jasne (zdjęcie).
Najlepiej obcinajmy pazury stopniowo po 1 mm (zdjęcie). Jeśli się to zdarzy, krwawienie powinno ustać w ciągu 5 minut. Aby zahamować krwawienie można użyć nadmanganianu potasu lub lapisu (azotanu srebra).

http://www.videojug.com/film/how-to-trim-a-dogs-nails-3.

Jednym ze sposobów na utrzymanie jamy ustnej psa w doskonałym stanie jest szczotkowanie zębów. Jeśli będziemy chcieli to robić, naukę musimy zacząć szybko a później systematycznie zabieg powtarzać. Zostało potwierdzone u kilkunastoletniego kota, któremu właściciel raz dziennie myje zęby, że stan jego dziąseł i wszystkich zębów jest doskonały bez względu na stosowaną dietę i bez innych zabiegów pielęgnacyjnych. Ważne: pasta do zębów dla psów jest zupełnie inna od ludzkiej pasty. Zawiera enzymy trawienne, nie zawiera fluoru. Pasta zębów przeznaczona dla ludzi może być trująca dla psa.
zdjęcia-źródło: http://www.vetmed.wsu.edu/cliented/dog_nails.aspx

Kąpiele nie mogą być zbyt częste z używany szampon przeznaczony wyłącznie dla psów. Polecam szampon dr. Seidla. Jeśli chcemy psa przyzwyczaić do suszarki to naukę również należy rozpocząć wcześnie używając najsłabszego powiewu. Nie zalecam kąpieli przed ukończeniem 6 miesięcy.

Polecam lekturę:
Gwen Bailey - Szkoła szczeniąt, Szczenię doskonałe
Pamela Dennison - Pozytywne Szkolenie Psów
Terry Ryan - Przechytrzyć Psa
Jean Donaldson - Pies i Człowiek
Turid Rugaas - Sygnały uspokające
Karen Pryor - Najpierw wytresuj kurczaka

odchów ślepego miotu - tydzień siódmy

Tydzień siódmy to czas nieustających zabaw i największej do tej pory zmiany w życiu szczeniąt.

Wyjazd do nowych domów.
Nie ma co zwlekać z tym momentem ponieważ szczenię zaczyna się przywiązywać do osób i otoczenia. Rozstanie w późniejszym czasie byłoby coraz trudniejsze i okupione większym stresem.
Nie jest dobrze też przyspieszać tego momentu żeby nie pozbawić malucha korzyści płynących z obecności rodzeństwa i suki.

etapy rozwoju behawioralnego psa